Geloven.

Stap in mijn droom.
Laat mij je leiden.

Ik roep niks op.
Ik kijk niet om.
Het verleden is
geweest.

Even niets.
Ik kijk.
Ik lees.

Het rustige ritme van
jouw en mijn hart.
Tevreden zweven in
het niets.
Gedachten komen tot
een.
Gevoelens smelten
ineen.
Thuiskomen in jezelf.
Jezelf ontmoeten in
elkaar.

Mooie loze woorden
op papier gezet ?
Kijk in mijn ogen.
Overtuig jezelf.

Geluk vind je niet in
de dingen zelf.
Maar hoe we ze zien
en beoordelen.

Maar wat iedereen
nodig heeft.
Is de wil om het te
doen en er in te
geloven.

Want wil je iets
nieuws vasthouden.
Moet je het oude loslaten.

Zwijgen.

Ik zal zwijgen,
maar met kleine letters
naast elkaar.
Woorden vormen tot een
gedicht.
Die ik op een waaier zal
schrijven.
En die woorden zal ik je
toewuiven.

Ik zal zwijgen,
maar met mijn woorden
jou aanraken.
Mijn handen, zullen je
zwijgend aanraken.

Ik raak je aan,
maar bind je niet vast.
Ik praat,
maar leg jou niet het
zwijgen op.
Ik geef jou geborgenheid,
maar sluit jou niet op.

Ik zal zwijgen, 
en mijn gedachten en
gevoelens om je lichaam
willen drape’ren.
Ach, ik zal deze dwaze
wens niet uiten.
Als ik je eenmaal zou
tegenkomen.

Gevangen

Nooit gestopt met het streven.
Maar nu toch alleen in het
verborgen leeft.
Ik heb nog steeds iets te geven
omdat ik ook mijn verlangens
bezit.

In mijn rijkste zonnedagen, in
mijn zwartste tegenspoed.
Altijd konden ze vragen, altijd
was er overvloed.
Nu heb ik iets te vragen omdat
er diep in mij  het gevoel is van
een groot gemis.

Ik heb nog zoveel te geven, maar
wil nu toch ook eens ontvangen.
Maar mijn eenzaamheid is mijn
gevangenis.

Opa’s trots.

    
Op het moment dat ik jullie
voor het eerst zag.
Was ik meteen verkocht,
liefde op het eerste gezicht.

Twee mooie haarloze hoofdjes,
zonder tanden.
‘n rozige kleur op jullie wangen.
Vier kleine handjes met vingertjes
zo klein en teer.

Raken elkaar aan, net alsof jullie
willen zeggen.
We zijn ieder apart, maar voor de
rest van onze leven een paar.

Twee lieve mooie mensenkindjes.
Zo mooi, zo gaaf, zo klein en fijn.
Nu al van onschatbare waarde.
Voor jullie trotse ouders.

En ik hoop als opa, jullie heel lang.
Alle liefde en aandacht te mogen
geven.
Zoals dat van een trotse opa word
verwacht.

Stille troost

Op mijn geliefd plekje in de
duinen.
Denk ik nog even terug aan
mijn bezoekje aan jou.
Dan zie ik jou weer alleen
zitten, stil voor je uit starend.

Terwijl ik op jou toeloop, vraag
ik me af.
Hoe grijs zijn jou dagen.
Hoe zwart is jou nacht.
Gaan jou gedachten nog terug
naar al die tijden van weleer.

Er zijn zoveel dingen die ik nog
zo graag eens aan jou zou willen
vragen.
Maar jij beantwoord al lang niks
meer.

Ik hou me vast aan de blijde
opleving in jou gezicht als je mij
weer ziet.
Hoe je soms mijn hand vastpak
en er een kus opdruk.

En vandaag pakte je zelfs voor
het eerst me zelfs twee keer vast.
En kuste je me op mijn mond,
zoals je ook vroeger deed in mijn
kinderjaren.

Het gaf mij toen en ook nu een
stille troost.
Ook al noem je al tijden mijn naam
niet meer.

Want zoals altijd bij het afscheid
nemen.
Zeg je steevast, ja ook u tot kijk
meneer.

Vertrouwen

Zittend op mijn geliefd plekje
in de duinen.
Streek een musje samen met
haar twee jongen, vlak bij mij
neer.

Ik gooide een stukje brood
naar haar toe.
Een meeuw kwam zwevend
aangevlogen.
Streek vlak bij het gezinnetje
neer.

Schuchter dook het musje
ineen.
De meeuw pikte brutaal naar
het stukje brood en vloog er
mee weg.

Opnieuw nam ik een stukje
brood en legde het op een
armlengte van me neer.
Stil afwachtend bleef ik zitten.

Vol vertrouwen keek het musje
me aan.
Pikte aan het brood en begon
haar jongen te voeren.
Terwijl de meeuw met een hoop
gekrijs boven ons bleef vliegen.

En even daarna in de verte
verdween.
De les die ik hier uit leerde is dat
je met rust en vertrouwen.
Elke situatie aan kan.

Haar gezicht

Is het gezicht uit mijn dromen.
Haar gezicht kan ik overdag
niet vergeten.

Zij is de spiegel tussen dag en
nacht.
Zodat ik de uren doorkom
terwijl ik wacht..

Tot ik weer mag verdwijnen in
mijn nachtelijke dromen.
Waarin de liefde wacht.

Zo een die eeuwig lijkt te duren.
Een liefde zonder ramen en
deuren.

Maar elke ochtend bij het wakker
worden.
Blijven alleen de restanten van
mijn dromen over.

Als de nacht valt.

Nu valt de schemer over de stad.
Een mijmer diepe gracht in schemer
gevat.

Stil verdoken met een steen verweerd
gezicht staan de huizen aan de gracht.

Het zwarte water daar in de diepte benee
voert zacht kabbelend hun lichtjes mee.

En de nachtwind uit het oosten voert
zachte weemoedig muziek met zich mee.

Stilletjes loop ik peinzend voort.
Want net als de dag verdwijn ik weer alleen
in de nacht.

Liefste.

Twee keer per dag
ontmoeten wij elkaar.
Elke keer als ik bij je kom.
In de vroege morgen bij
het krieke van de dag.
Of in de vroege avond.

Kom je me altijd blijmoedig
tegenmoet.
Van jou mooie ogen en rode
haar, zoals jij naar me toe
kom lopen.
Menselief, daar kan ik intens
van genieten.

Dan lopen wij samen door
het groene gras.
Schuchter loop je me achterna
als wij de schuur ingaan.
Ik duik dan de hooizolder op
en spring dan weer naar benee.

Spreid het hooi voor je uit op
de grond.
Geef je zelfs een meelkoek.
Ik doe je onderkant.
En duik onder je met mijn kruk.
En met het zacht pompend
geluid van de melkmachine.
Zie ik weer je liters melk gaan.

Dankbaar

Op mijn geliefd plekje In de
duinen.
Kijk ik tevreden terug op
de gebeurtenissen van
vandaag.

Toch nog redelijk onverwacht
zo in een keer, opa van twee
kleindochters.
Ze zijn dan wel twee maanden
te vroeg, maar het zijn nu al
twee vechtertjes.

De eerste etappe is achter de
rug.
Dankbaar kijk ik omhoog.
Nogmaals, bedankt dat jullie
over mijn, nu drie meiden
hebben gewaakt.