Langzaam valt het blad.
Ondanks zijn laatste poging
om met de schakering van
zijn kleuren zich aan te passen.
In de strijd van dit herfstgebeuren.
En eigenlijk wist hij het al.

Dit is een verloren strijd.
En met een laatste blik op zijn
Omgeving.
Dwarrelt  hij naar beneden.
Zich opmakend voor de strijd
naar een nieuw begin in zijn leven.

Soms voel ik dat ik iets
vergeet.
Of er iets is dat er niet
meer is.

Iets in mij dat een
geheim is.
Zo diep in mij, dat ik
het zelf niet herken.

Dan lach ik en doe of er
niets ontbreekt.
En ga ik voort, net alsof
ik niks vergeet.

Bomen vol bladeren.
De wind blaast vrolijk
zijn lied.
En schud het boomblad
er met duizenden eraf.

Zie ze dwarrelen naar
beneden.
Liggend op de grond
verrottend in hun
verdwijnend goudbruine
pracht.

Van iets tot niets, gelijk
op dezelfde manier waarop
het van niets tot iets begon.

Weer terug op mijn geliefde
plek in de duinen.
Kijk ik uit over het nu lege
en verlaten strand.
Terwijl de kim in de laatste
lichtstralen nabrand.

Sleept de onafmeetbare zee.
Mijn starende ogen met zich
mee.
Talloze golven gaan rollend
aan mij voorbij.
Tot het licht vertraagt en in
het donker overgaat.

Mijn blik vermoeit en zwicht.
En lieverlee vermengt strand
lucht en zee zich ineen.
En valt de duisternis over me
heen.
En zie daar de eerste sterren
van de nacht.

Totaal niets heb ik;
Maar met het besef van deze
grote vredige gebeurtenis.
Wat ik hier heb mogen
aanschouwen.
Verdwijn ik weer met mijn
metgezel eenzaamheid in de
nacht.

Wanneer de moeder van het
licht haar warme stralen doet
prijken.
En haar gouden stralen de
mist en koude doet wijken.

Dan doet ze ook langs de
bloemen strijken.
En die doen dan weer trouw
hun plicht.

Zodra de mens de lieve zon
zien prijken.
Zijn warme stralen hun doet
raken.
Verdwijnt het sombere gezicht.
Zodat de zomerse glimlach
weer kan verschijnen.

En overal, over straten en
pleinen.
Zie je weer verliefde mensen
met een zomerse blik verschijnen.

S’ nachts als jij me bezoek
in mijn dromen.
Vul je zonder woorden
mijn gedachtens en
gevoelens aan.

Een sterke intensiteit maakt
ons tot een geheel.
Net als Jin en Jang in
volmaakte evenwicht.

Maar bij het ochtendgloren
verdwijn jou gezicht in
het vage ochtendlicht.

Geduldig met stellige
zekerheid.
Wacht ik tot het moment
dat ook jij.
Ontwakend naast me ligt.

Al heel vroeg leerde jij me
geloven.
Dat alles wat je wilt,
je uiteindelijk ook zal lukken.
In het begin zal je zeker een
paar keer vallen.
Maar met weer op te staan
kom je toch weer vooruit. 

Probeer te begrijpen en te
verstaan.
Wat het leven je te vertellen
heeft.

Het verleden is voorbij.
De toekomst onbekend en
niet te voorspellen.
Vandaag is een cadeau.
In het leven is het niet
belangrijk om de mooiste of
meeste knikkers te hebben.
Maar met dat te spelen wat
men heeft.

Vreemden kunnen vrienden
worden.
Vriendschap is een gedachte
in twee lichamen.
Een echte vriend hoort dat
gene wat je niet zegt.
En met deze wijze woorden
van mijn moeder.
Heb ik tot nu toe mooie en
moeilijker tijden doorstaan.

Hierdoor weet ik ook dat er
ergens een vrouw op me wacht.
Die het lied in mijn hart voor me
kan zingen, wanneer ik de woorden
vergeten ben.

Die ook net als ik  naar echte liefde
smacht.
Voor diegene die mij begrijpt strek
ik mijn armen uit.

Even terug op mijn vertrouwd
plekje in de duinen.
Met alleen de koude wind en
het geruis van de zee om me
heen.
De kou kan me niet meer raken.
Want al een tijdje ben ik van
binnen versteend.

Verborgen in mezelf.
Laat ik het leven over me heen
komen.
Laf en lijdzaam laat ik me leven.
Door de mensen om me heen.
Worstel me moeizaam door de
tijd van verleden en heden heen.

Steeds meer besef  ik,
dat ik mezelf  verloochend.
Ik wil weer mezelf zijn.
Maar durf  de laatste stap niet
te nemen.
Bang dat ik weer opnieuw moet
beginnen en daarin alleen zal zijn.

Haastig voortgedreven door een
ijzige wind.
Zoekend voor een geschikte
kerstgeschenk.
De meeste gezichten, op een paar
na, staan onpersoonlijk koud en kil.
Het kerstgevoel word door
geschenken gestild.

Alles moet wijken, voor een kersttafel
vol gerechten, spijzen en drank.
En voor onder de kerstboom.
Een iPOD, playstation of andere
aanverwante dingen.
Nee, voor minder kunnen we het niet
maken.
Stel je voor dat je ten opzichte van
andere moet afhaken.

En daar stond hij een straatzwerver
met gitaar.
Kerstliederen te zingen in de ijzige
kou.
De meeste voorbijgangers keken op
hem neer.
Voor velen te vies om aan te raken
of zelfs even bij hem stil te staan.

Maar sommige dwazen blinden wist
hij te raken.
Met een zachte liefdevolle stem, zong
hij over kerst.
De vrede die hij uitstraalde.
De liefde voor het weinige wat hij bezat.
Zijn grootste bezit….Liefde woonde in
zijn hart.

Want liefde is meer waard dan al onze
ijdele wensen.
Liefde overwint alle grenzen.
liefde kan je niet kopen.
Liefde kom uit je hart, en geef je door
van mens tot mens.

In al zijn eenvoud wist hij met zijn
gezang een enkeling te raken.
En bracht zijn boodschap uit.
En op een paar kleine vierkante meter.
Heerste er even het echte….kerstgevoel.

Een koude dag.
Onderweg kom ik  ‘n moeder
met zoon en dochter tegen.
Terwijl ik zo achter hun loop.
Zeg moeder plotseling tegen
hun, ik heb een koude neus
dat is echt een ouwerwets
hollands gevoel.

Onderwijl begint het te sneeuwen.
Door de wind waait er een enkele
vlok in mijn mond.
En met een schok besefte ik dat
sneeuw niet meer het zelfde smaakte
als vroeger.
Een weeige smaak taste mijn
smaakpupillen aan.

Dat zelfde gebeurde op het moment
dat een slecht telefoontje, van een
goede vriend mij trof.
Weer iemand die het gevecht aan
moet gaan..
Zonder te weten waar je aan het eind
zal staan.

Als de wind in je gezicht blaast en je
tranen als regendruppels langs je
gezicht vallen.
Als je wereld afbrokkelt en als zand
door je vingers verdwijnt.

Blijf geloven in morgen.
Want op het eind zal er toch weer
‘n morgen zijn.