Nog geen maand geleden stond jouw
wereld even stil.
Nog een paar maanden hadden ze je
gegeven.
En met een lach en een traan probeerde
je dapper verder te gaan.
Maar het werd een korte strijd.

De laatste drie dagen werd onze
vriendschap alleen intensiver.
En vandaag heb ik het laatste stukje van
mijn belofte van toen aan jou volbracht.
Vanaf nu is er een ding zeker.

Mijn oude vriend ook al had je geen
vrouw of kind.
Voor jou wil ik de zoon zijn die jij had
verdient.
Vanaf nu breng ik jou glimlach voort.

Met een lach en een traan zoals jij mij het
de laatste dagen van je leven heb geleerd.
Heb ik je naar je laatste rustplaats gebracht.

Vaarwel mijn vriend.
Tabee, de massel en
tot manana (morgen). 
                                            -2005-
                                          

        
Mijn oude vriend, langzaam trekken
de laatste uren van jouw leven
voorbij.
De ziekte zit in heel je lijf uitgezaaid.

Ik demp je voorhoofd af.
Je spuit op 6 en klaar om weer een
standje hoger te gaan.
Je kijkt me ondanks alles met een
glimlach aan.

En vraag aan mij wanneer zal ik
voorgoed slapen gaan.
Ik kijk je aan, en je glimlacht weer.
Ondanks jou pijn geef je mij met je
glimlach een troost.
En je ogen stralen weer.
Jongen, mijn zoon, tabbee tot manana.

Je sluit weer je ogen, troostend zeg
ik tegen je, ja je zult nu spoedig
slapen gaan.
Het is goed doe jij je ogen maar dicht.
Dan kom je vanzelf in het nieuwe licht.

Dan breekt voor jou je manana aan.
Een nieuwe dag met je eeuwige lach.
En daar zal jij voortaan pijnloos verder
gaan.

En langzaam verdwijnt je levenslicht.
En voorgoed doe jij je ogen toe.

Met een lach zoals jij me heb geleerd.
Vaarwel mijn grootste vriend.
Ik wens jou de massel toe.

                              2005

Daar zit je ouwe gabber.
Geen vrouw zelfs geen kind.
En het enige wat ik kan doen
is er voor jouw aanwezig te
zijn.

Ik zie je blik, waarin de angst
voor de toekomst zit.
Een toekomst die geen
toekomst is.
Je kijk mij weer aan en toon
je dankbaarheid dat ik je bij
wil staan.

Soms zitten we daar zonder
woorden en kijken elkaar
alleen maar aan.
Of we schieten in de lach als
we stil staan bij een of andere
gebeurtenis in het verleden.

Hoeveel dagen en uren hebben
wij toen al niet samen doorgebracht.
Gedachtes, gevoelens hebben we
toen al tydens onze werkzaamheden
gedeeld.

Alleen nu is er een weg die jammer
genoeg alleen moet gaan.
Ik kan je nu nog alleen geestelijk bij
staan.
Je lichamelijke pijn en innerlijke leed
kan je niet delen.

Het enige wat ik kan doen.
Is je de kracht van onze vriendschap
geven.
                                      -2005-

De oude man staart stil en
verslagen uit het raam.
Een dokter heeft hem het
bericht gebracht.
Koud en kil op zijn bord
gelegd.

Plots stond zijn al kleine
wereld stil.
Kind nog kraai en nu dit
als bittere pil.
Vele situaties heeft hij al
overleefd.
Maar bij deze krijgt hij
de beef.

De wetenschap dat hij niet
lang meer leeft.
Hij draait zich om.
Zonder woorden kijken wij
elkaar aan.

En schieten in de lach.
En zeggen bijna als een.

Kijk dit is alvast weer
een dag….

-2005