Ik zal zwijgen,
maar met kleine letters
naast elkaar.
Woorden vormen tot een
gedicht.
Die ik op een waaier zal
schrijven.
En die woorden zal ik je
toewuiven.

Ik zal zwijgen,
maar met mijn woorden
jou aanraken.
Mijn handen, zullen je
zwijgend aanraken.

Ik raak je aan,
maar bind je niet vast.
Ik praat,
maar leg jou niet het
zwijgen op.
Ik geef jou geborgenheid,
maar sluit jou niet op.

Ik zal zwijgen, 
en mijn gedachten en
gevoelens om je lichaam
willen drape’ren.
Ach, ik zal deze dwaze
wens niet uiten.
Als ik je eenmaal zou
tegenkomen.

Is het gezicht uit mijn dromen.
Haar gezicht kan ik overdag
niet vergeten.

Zij is de spiegel tussen dag en
nacht.
Zodat ik de uren doorkom
terwijl ik wacht..

Tot ik weer mag verdwijnen in
mijn nachtelijke dromen.
Waarin de liefde wacht.

Zo een die eeuwig lijkt te duren.
Een liefde zonder ramen en
deuren.

Maar elke ochtend bij het wakker
worden.
Blijven alleen de restanten van
mijn dromen over.

Wie leert mij de liefde weer
kennen.
Wie toon mij opnieuw wat
liefde is.

Als liefde een rustplaats is.
Om te schuilen voor een
storm.
Als dat bestaat mag ik daar
ook weer eens komen.

Misschien houd het me warm.
Gewoon met een lach en een
traan, n arm om me heen.
Verdwijn uiteindelijk misschien
ook de eenzaamheid om me
heen.

Mijn herinnering brengt mij
niet meer thuis.
Als liefde is als een raam
of open deur.

Toon mij dan de weg.
Zodat ik hem weer bereikt.
Ook al ben ik hem kwijt.

Zijn het toch mijn herinneringen
die me vullen met tederheid.
En ook al zeggen sommigen
dat echte liefde niet bestaat.
Is dat toch het gene waar ik
alleen nog voor gaat.

Een mailtje, een tegen
bericht.
Uiteindelijk is er misschien
toch iemand voor mij
gezwicht.
Voorzichtig een stap gezet
op een nieuwe levenspad.

Ik hoop dat onze dromen
samen komen.
Laat mij je hart vullen met
gevoelens van liefde.
Laat mij de sterrenhemel
boven je zijn.
Mag ik de zonnestralen
zijn in je hart.

Mag ik de rustplaats voor
je zijn in een storm.
Als je verdwaalt laat mij
dan je baken zijn.
Die altijd op je wacht.

Maar bovenal laat mij de
gene zijn.
Waarop jij heb gewacht.
Alleen ik heb nog steeds
een leeg postvak. 

Wat kan ik je geven mijn kind.
Nee geen weelde van mooi
dingen.
Geen rijkdom of kostbare dingen.

Maar ik kan je enkel maar mijn
liefde, voor de mooie dingen in
het leven aan je geven.
Het samen delen van een lach.
Mijn liefde en leed met je delen.
Anders niet.

Maar weet ik voel toch wel dat
ik geven kan.
En het mooiste wat ik bezit met
je delen kan.
Ik kan je geven, mijn liefde en
trouw voor het leven.
Het leren genieten van de kleinste
dingen in het leven.

En bedenk mijn kind, ik zal er altijd
voor jou wezen.
De gene waar je altijd op bouwen
kan.
En altijd een goede ouder te wezen.
Ja, dat gevoel kan ik je mijn hele
leven geven.
 

Als ik een liefdesgedicht
voor jou schrijf.
Zal je altijd die woorden
blijven herinneren.
Zeker in de momenten
dat ik niet bij je ben.

Als ik een liefdesgedicht
voor je schrijf.
Zullen die woorden in je
geheugen staan gegrift.
Je er aan herinneren dat
ik om je geef.

Maar liefdesgedichten
leven langer dan sommige
geliefden doen.
Liefdesgedichten verlaten
je niet.
Zullen altijd bij je blijven.

Wat sommige geliefden na
een tijdje niet meer doen.
Dus laat mij een liefdesgedicht
schrijven.
Dan blijft er tenminste toch
nog iets van mijn woorden en
gevoelens voortbestaan.

Ergens is er iemand die op
me wacht.
Die als ik haar ontmoet en
In haar ogen kijk.

Me woordeloos bevestigd,
we hebben onze doel bereikt.
Jij bent de gene waar ik op
heb gewacht.
Met jou wil ik de rest van mijn
leven delen.
Met jou kan ik de wereld aan.

Omdat we weten en voelen dat
we altijd blindelings achter
elkaar zullen staan.
En nog alleen voor elkaar zullen
gaan.

En als dat moment is gekomen.
Dan pas ben ik thuis.
Dan rij ik elke keer weer gauw
naar huis.
Waar jij op me wacht.

Ik verlang naar het ogenblik
dat er iemand in mijn ogen
kijk.
Die de blik diep in mij begrijpt
en mij laat zien.

Hoe een rozenknop door middel
van zonnestralen tot roos rijpt.
Zoals bloesem van de bomen
opengaan.
Dat zie ik doormiddel van jouw
ogen.

Zo heb je zonder woorden aan
mij het geheim verteld.
Hoe de ene ziel in de andere
smelt.

Want als we elkaar dan
liefdevol in de ogen kijken.
Smelten we samen ineen.
We hebben elkaar bereikt.

Een laatste kus gaf zij
aan hem.
Liefdevol liet ze hem
gaan.
Op het moment dat
hij haar achterliet.

Eenzaam bleef zij achter.
Met elke nieuwe morgen
een doelloos gevoel.
Elke avond staarde zij uit
haar raam.
En bij het zien van zijn ster.

Fluisterde ze  ik hoop
spoedig naast jou te staan.
Zodat wij weer samen
stralend verder kunnen
gaan.

Mijn nieuwe weg is leeg.
Met alleen het onbekende
op mijn pad.
Het verleden is geweest.
Ik zal nooit meer dezelfde
zijn die ik ben geweest.

Mijn nieuwe ik is vrij.
Ik voel me te gek maar
ook zo breekbaar
Als je in mijn ogen kijk.
Kijk je in mijn hart.
Zoals de wind fluister over
bergen en dalen.

Zo gaan ook de golven van
liefde door mijn hart.
Ik zoek mijn weg naar jou.
En als we elkaar weten te
bereiken met gevoelens van
liefde in ons hart.

Zal ik de regenboog zijn die
voorgoed jou hart beschijnt.
Het middelpunt van je hart.
Laat mij de sterren boven
je in de hemel zijn.
De flonkering van en in je hart.
Dan hebben wij samen de weg
bereikt.
De liefdesweg naar elkaars hart.