Ik wacht nog steeds op de dag
waarop ik haar zal ontmoeten.
Gewoon……zij uit mijn dromen.

En op het moment dat zij als de
werkelijkheid voorgoed uit mijn
dromen stapt.
Is het moment gekomen dat ik
het zeggen kan.

De liefde tussen jou en mij is
iets van ons allebei.
De liefde treft jou en mij.
Ik hoor bij jou en jij bij mij.
Zo zeker zijn we allebei.

Ik vul jou aan en jij doet dat bij
mij.
Geen mens kom daar nog tussen.
Niemand kan onze liefde voor
elkaar blussen.

Als twee rotsen in de branding.
Zo zullen wij naast elkander
staan.
En voorgoed gelukkig samen
door het leven gaan.
Alleen nu nog het moment dat
ik haar tegen komen mag.

Gewoon zij…….uit mijn dromen.

Lopend door de nacht
zwerf ik in het rond.
Ondertussen terwijl ik
met de nacht doet
dromen.

Hoog boven me zacht
en ver, stralen van een
flonkerende ster.

Ik hoop en hunker
met heel mijn hart.
Mijn ziel zit vol met
dromen.

Maar rustig wacht ik af.
Tot het moment dat ik
jouw tegen mag komen.
Als die flonkerende ster.

Als ik droom voel ik me vrij.
Zo vrij als een vogel vliegend
naar de regenboog toe.

Over land en zeeen zo groot
de vrijheid tegenmoet.
In mijn dromen zijn er geen
grenzen.

Wie en wat je bent doet er
niet toe.
Ieder mens is daar gelijk.

Als ik droom, droom ik naar
het geluk toe.
En eens word ik wakker.
En lacht het geluk naast me.
Mij toe.

Op het einde van de dag.
Bij het sluimer van de nacht.
Voel ik de vermoeidheid
komen.

Het moment breekt
langzaam aan.
Even vluchten in mijn
dromen.

Met de wetenschap, even
ontvluchten aan de realiteit.
Mijn masker afgelegd,
vermoeidheid weggelegd.

En heerlijk onbekommerd
verdwijnen in mijn dromen.

Binnen in mij.

Voel ik de warmte en
liefde die ik delen wil.
Maar nog steeds als
een vreemde op weg.

Een weg met pieken en
dalen.
Soms in mijn droom, lig
je naast me.
Jouw liefkozende ogen
op mij gericht.

Een zacht aanraken van
je hand over mijn gezicht.
Zachte tedere woordjes
klinken als hemelse muziek
uit je mond.

Fluisterend breekbaar
zacht praten we met elkaar.
In mijn droom kijk ik naar
je tederzacht gezicht.

Maar als ik wakker word.
Verschijnt toch weer mijn
masker.
Naar buiten toe toont hij
een glimlach op mijn gezicht.

Maar van binnen de pijn van
nog steeds geen geliefde
te zijn.

Het is kwart voor drie.
Ik blijf nog even liggen
in mijn droom.

Ik vond jou daarin terug.
Ik streel je door je haar,
over je schouders, langs
je rondingen naar benee.
Ik voel de tinteling van jou
strelen door mijn lichaam
terug.

Ik weet dat het een illusie
is, een droom.
Maar daar vond ik jou.
Lief en oprecht.
Zelfs als ik ontwaakt.

Voel ik de warmte nog.
Het is alles wat er van
overblijft.
Plus de wetenschap van
dromen zijn bedrog.

Wie ik, dat zeg je.
Terwijl je in je hart erna
verlangt om eens in mijn
armen te zijn.

Waar ik ga, ga ik met hem.
Terwijl je elke keer als je
uitgaat mij in gedachten
mee neemt.

En elke avond mijn naam
op jouw kussen zoent.
Terwijl je ogen vol tranen
lopen.
Elke keer als je aan me
denkt.

Alleen er is geen vrouw
die zo……
Ach ik droom zo maar
wat voort.

Ach mijn dromen blijven
toch wel komen.
En soms spat er een uit
elkaar.
Leg hem naast me neer
en vergeet hem maar.

Want eens komt het
moment dat twee dromen
samen komen.
Ze worden samen een.

Dan word hij eerlijk en
en oprecht.
Opdat moment weet je
kijk hier is iemand die er
ook voor vecht.

Heb je ooit met iemand het
leven gedeeld.
In voor en tegenspoed.
Het toch voor elkaar
gezellig gemaakt.
Terwijl je nooit twijfelde
aan de beloftes die iemand
jou maakte.

Heb je ooit iemand omhelst,
gekust en gestreeld.
Het grootste deel van je
leven gedeeld.
Tot het ogenblik dat je ging
beseffen dat het valse belofte
waren.

Ze liet je achter met stille
hoop.
En slechts het tikken van de
klok.
Een boek en een planterek.
En voor de rest een leegte om
je heen.
Voorgoed alleen.

Zoveel jaar gestreden in een  gevecht
die ik toch niet kon winnen.
Ook al begreep ik je achtergrond,
en was ik de gene die onvoorwaarlijk
achter je stond.
In jouw strijd ben je mij gaan vergeten.

Maar hoe vaker ik het zei.
We zijn wel met twee, maar ik voel me
alleen.
Je zette je af en wees juist mij daarmee
af.
En in die strijd was jij de gene die het begaf.
Na al die jaren zijn we nu echt ieder apart
en alleen.
Maar weet mijn tijd van wenen is voorbij.
Voor mij geld nog een ding.

Ik mag weer mezelf zijn.
En ergens is er iemand die op mij wacht.
Die net als ik ook, naar echte liefde smacht.
Voor de gene die mij begrijpt.
Strek ik mijn armen uit.
Om die gene vast te houden.
Teder zachtjes  te strelen.
De kans om liefde te geven.
Maar die het ook mij zal geven.
Ach zo droom ik al jaren voort.
Met niemand in de buurt die me
hoort.
                                            27-01-05.