Het was geen dag en ook nog geen
nacht.
Maar ’t was stil en vredig op dit uur.
Met alleen het zachte ademhalen
van de natuur.
Toen de eerste sneeuwvlokken
neerdaalde en spoedig lag er een
wit tapijt.

Waarin ik me op dat moment terug
waande in de tijd.
Ben ik het wel die hier zo loop.
Met glinsteren ogen van ’n stil plezier.
Loop ik voort zonder doel.
Voor het eerst weer sinds lange tijd.

Stil genietend van dit vredig maagdelijk
wit tapijt.
Wens ik iedereen prettige kerstdagen
en een gelukkig Nieuwjaar.

De hemel troosteloos grijs.
Met op de achtergrond
‘n klagend lied van de wind
door de bomen.
Regendruppels vallen als
een tranendal neer.
Het is zo stil.
En weer is er een mens
eenzaam heengegaan.
Rust zacht, Ramses shaffy

Langzaam valt het blad.
Ondanks zijn laatste poging
om met de schakering van
zijn kleuren zich aan te passen.
In de strijd van dit herfstgebeuren.
En eigenlijk wist hij het al.

Dit is een verloren strijd.
En met een laatste blik op zijn
Omgeving.
Dwarrelt  hij naar beneden.
Zich opmakend voor de strijd
naar een nieuw begin in zijn leven.

Soms voel ik dat ik iets
vergeet.
Of er iets is dat er niet
meer is.

Iets in mij dat een
geheim is.
Zo diep in mij, dat ik
het zelf niet herken.

Dan lach ik en doe of er
niets ontbreekt.
En ga ik voort, net alsof
ik niks vergeet.

Bomen vol bladeren.
De wind blaast vrolijk
zijn lied.
En schud het boomblad
er met duizenden eraf.

Zie ze dwarrelen naar
beneden.
Liggend op de grond
verrottend in hun
verdwijnend goudbruine
pracht.

Van iets tot niets, gelijk
op dezelfde manier waarop
het van niets tot iets begon.

Weer terug op mijn geliefde
plek in de duinen.
Kijk ik uit over het nu lege
en verlaten strand.
Terwijl de kim in de laatste
lichtstralen nabrand.

Sleept de onafmeetbare zee.
Mijn starende ogen met zich
mee.
Talloze golven gaan rollend
aan mij voorbij.
Tot het licht vertraagt en in
het donker overgaat.

Mijn blik vermoeit en zwicht.
En lieverlee vermengt strand
lucht en zee zich ineen.
En valt de duisternis over me
heen.
En zie daar de eerste sterren
van de nacht.

Totaal niets heb ik;
Maar met het besef van deze
grote vredige gebeurtenis.
Wat ik hier heb mogen
aanschouwen.
Verdwijn ik weer met mijn
metgezel eenzaamheid in de
nacht.

Wanneer de moeder van het
licht haar warme stralen doet
prijken.
En haar gouden stralen de
mist en koude doet wijken.

Dan doet ze ook langs de
bloemen strijken.
En die doen dan weer trouw
hun plicht.

Zodra de mens de lieve zon
zien prijken.
Zijn warme stralen hun doet
raken.
Verdwijnt het sombere gezicht.
Zodat de zomerse glimlach
weer kan verschijnen.

En overal, over straten en
pleinen.
Zie je weer verliefde mensen
met een zomerse blik verschijnen.

S’ nachts als jij me bezoek
in mijn dromen.
Vul je zonder woorden
mijn gedachtens en
gevoelens aan.

Een sterke intensiteit maakt
ons tot een geheel.
Net als Jin en Jang in
volmaakte evenwicht.

Maar bij het ochtendgloren
verdwijn jou gezicht in
het vage ochtendlicht.

Geduldig met stellige
zekerheid.
Wacht ik tot het moment
dat ook jij.
Ontwakend naast me ligt.

Al heel vroeg leerde jij me
geloven.
Dat alles wat je wilt,
je uiteindelijk ook zal lukken.
In het begin zal je zeker een
paar keer vallen.
Maar met weer op te staan
kom je toch weer vooruit. 

Probeer te begrijpen en te
verstaan.
Wat het leven je te vertellen
heeft.

Het verleden is voorbij.
De toekomst onbekend en
niet te voorspellen.
Vandaag is een cadeau.
In het leven is het niet
belangrijk om de mooiste of
meeste knikkers te hebben.
Maar met dat te spelen wat
men heeft.

Vreemden kunnen vrienden
worden.
Vriendschap is een gedachte
in twee lichamen.
Een echte vriend hoort dat
gene wat je niet zegt.
En met deze wijze woorden
van mijn moeder.
Heb ik tot nu toe mooie en
moeilijker tijden doorstaan.

Hierdoor weet ik ook dat er
ergens een vrouw op me wacht.
Die het lied in mijn hart voor me
kan zingen, wanneer ik de woorden
vergeten ben.

Die ook net als ik  naar echte liefde
smacht.
Voor diegene die mij begrijpt strek
ik mijn armen uit.

Even terug op mijn vertrouwd
plekje in de duinen.
Met alleen de koude wind en
het geruis van de zee om me
heen.
De kou kan me niet meer raken.
Want al een tijdje ben ik van
binnen versteend.

Verborgen in mezelf.
Laat ik het leven over me heen
komen.
Laf en lijdzaam laat ik me leven.
Door de mensen om me heen.
Worstel me moeizaam door de
tijd van verleden en heden heen.

Steeds meer besef  ik,
dat ik mezelf  verloochend.
Ik wil weer mezelf zijn.
Maar durf  de laatste stap niet
te nemen.
Bang dat ik weer opnieuw moet
beginnen en daarin alleen zal zijn.