Het was geen dag en ook nog geen
nacht.
Maar ’t was stil en vredig op dit uur.
Met alleen het zachte ademhalen
van de natuur.
Toen de eerste sneeuwvlokken
neerdaalde en spoedig lag er een
wit tapijt.

Waarin ik me op dat moment terug
waande in de tijd.
Ben ik het wel die hier zo loop.
Met glinsteren ogen van ’n stil plezier.
Loop ik voort zonder doel.
Voor het eerst weer sinds lange tijd.

Stil genietend van dit vredig maagdelijk
wit tapijt.
Wens ik iedereen prettige kerstdagen
en een gelukkig Nieuwjaar.

Vandaag  toch nog onverwachts snel aan
jou een bezoekje gebracht.
Daar zat je dan als een hoopje mens in je
rolstoel.
Weinig over van wat je eens was, ook al
heb je nu de griep.
Ik weet en voel dat er meer aan de hand is.

Want het word steeds moeilijker om je te
bereiken.
En als je even opkijk is je blik afwezig en
toch weet je, dan even de kracht te vinden
om met die lieve tedere blik van je ons aan
te kijken.

Maar de meeste tijd zit je daar met je ogen
dicht.
Waarbij ik me afvraag slaap je of ben je,
je eigen aan het voorbereiden op je laatste
grote reis.
Want het word steeds moeilijker om je te
bereiken en ik besef nu eens te meer dat het
moment van afscheid nemen steeds dichter
bij komt.

Ik hoop het zo mis te hebben, maar in mijn
gedachten heb ik  jou al gezegd,
het is goed moe, ook al willen wij jou nog
niet kwijt.
Maar als jij het wil, sluit gerust je ogen toe.

De hemel troosteloos grijs.
Met op de achtergrond
‘n klagend lied van de wind
door de bomen.
Regendruppels vallen als
een tranendal neer.
Het is zo stil.
En weer is er een mens
eenzaam heengegaan.
Rust zacht, Ramses shaffy

De oude man zat stil zwijgend en verloren
op de bank.
En met tranen in zijn ogen.
Keek hij naar zijn zus, zes lange jaren had
hij haar niet gezien.
En nu eindelijk in de gelegenheid.
Ondanks dat hij was voorbereid, kwam
de ontnuchterende realiteit als ’n dreun
op hem neer.

Daar zat ze, zijn liefste zus in een rolstoel.
Ooit een grote struise vrouw met een
geheugen als een olifant.
Nu was ze een hulpeloze, soms wezenloos
voor  zich uit starende vrouw.
Waarbij tijd, heden en verleden totaal aan
haar voorbij gleden.

Nadat hij een paar keer vruchteloos
geprobeerd had contact te maken.
Was hij weer op de bank neergezakt .
Terwijl zijn ogen zich opnieuw vulde met
tranen.
Fluisterde hij, nu ben ik alles kwijt.

Langzaam valt het blad.
Ondanks zijn laatste poging
om met de schakering van
zijn kleuren zich aan te passen.
In de strijd van dit herfstgebeuren.
En eigenlijk wist hij het al.

Dit is een verloren strijd.
En met een laatste blik op zijn
Omgeving.
Dwarrelt  hij naar beneden.
Zich opmakend voor de strijd
naar een nieuw begin in zijn leven.

Soms voel ik dat ik iets
vergeet.
Of er iets is dat er niet
meer is.

Iets in mij dat een
geheim is.
Zo diep in mij, dat ik
het zelf niet herken.

Dan lach ik en doe of er
niets ontbreekt.
En ga ik voort, net alsof
ik niks vergeet.

Bomen vol bladeren.
De wind blaast vrolijk
zijn lied.
En schud het boomblad
er met duizenden eraf.

Zie ze dwarrelen naar
beneden.
Liggend op de grond
verrottend in hun
verdwijnend goudbruine
pracht.

Van iets tot niets, gelijk
op dezelfde manier waarop
het van niets tot iets begon.

Weer terug op mijn geliefde
plek in de duinen.
Kijk ik uit over het nu lege
en verlaten strand.
Terwijl de kim in de laatste
lichtstralen nabrand.

Sleept de onafmeetbare zee.
Mijn starende ogen met zich
mee.
Talloze golven gaan rollend
aan mij voorbij.
Tot het licht vertraagt en in
het donker overgaat.

Mijn blik vermoeit en zwicht.
En lieverlee vermengt strand
lucht en zee zich ineen.
En valt de duisternis over me
heen.
En zie daar de eerste sterren
van de nacht.

Totaal niets heb ik;
Maar met het besef van deze
grote vredige gebeurtenis.
Wat ik hier heb mogen
aanschouwen.
Verdwijn ik weer met mijn
metgezel eenzaamheid in de
nacht.

Wanneer de moeder van het
licht haar warme stralen doet
prijken.
En haar gouden stralen de
mist en koude doet wijken.

Dan doet ze ook langs de
bloemen strijken.
En die doen dan weer trouw
hun plicht.

Zodra de mens de lieve zon
zien prijken.
Zijn warme stralen hun doet
raken.
Verdwijnt het sombere gezicht.
Zodat de zomerse glimlach
weer kan verschijnen.

En overal, over straten en
pleinen.
Zie je weer verliefde mensen
met een zomerse blik verschijnen.

S’ nachts als jij me bezoek
in mijn dromen.
Vul je zonder woorden
mijn gedachtens en
gevoelens aan.

Een sterke intensiteit maakt
ons tot een geheel.
Net als Jin en Jang in
volmaakte evenwicht.

Maar bij het ochtendgloren
verdwijn jou gezicht in
het vage ochtendlicht.

Geduldig met stellige
zekerheid.
Wacht ik tot het moment
dat ook jij.
Ontwakend naast me ligt.