Even terug op mijn vertrouwd
plekje in de duinen.
Met alleen de koude wind en
het geruis van de zee om me
heen.
De kou kan me niet meer raken.
Want al een tijdje ben ik van
binnen versteend.
Verborgen in mezelf.
Laat ik het leven over me heen
komen.
Laf en lijdzaam laat ik me leven.
Door de mensen om me heen.
Worstel me moeizaam door de
tijd van verleden en heden heen.
Steeds meer besef ik,
dat ik mezelf verloochend.
Ik wil weer mezelf zijn.
Maar durf de laatste stap niet
te nemen.
Bang dat ik weer opnieuw moet
beginnen en daarin alleen zal zijn.
