Zittend aan het eind van de tafel.
Omringd door je kinderen en
kleinkinderen.
Zoveel vreemden mensen voor
jou alleen.
De herkenning is net als het
verleden en heden , aan jou
voorbij gegleden.
En toch kijk je dankbaar om je
heen.
Liefdevol en glimlachend kijk jij
me aan.
Als ik jou met een lepeltje een
advocaatje met slagroom voer.
Soms kijk je mij zo doordringend
aan.
Dat ik me zelf afvraag of je mij
of iets van pa in mij herkend.
Vervolgens kijk je weer om je
heen.
Ik volg je blik en zie dat de grens
van herkenning naar het onbekende
weer is bereikt.
Je leeft weer op dit moment in jouw
vergetelheid.
25-nov-07
