Mijn oude vriend, langzaam trekken
de laatste uren van jouw leven
voorbij.
De ziekte zit in heel je lijf uitgezaaid.
Ik demp je voorhoofd af.
Je spuit op 6 en klaar om weer een
standje hoger te gaan.
Je kijkt me ondanks alles met een
glimlach aan.
En vraag aan mij wanneer zal ik
voorgoed slapen gaan.
Ik kijk je aan, en je glimlacht weer.
Ondanks jou pijn geef je mij met je
glimlach een troost.
En je ogen stralen weer.
Jongen, mijn zoon, tabbee tot manana.
Je sluit weer je ogen, troostend zeg
ik tegen je, ja je zult nu spoedig
slapen gaan.
Het is goed doe jij je ogen maar dicht.
Dan kom je vanzelf in het nieuwe licht.
Dan breekt voor jou je manana aan.
Een nieuwe dag met je eeuwige lach.
En daar zal jij voortaan pijnloos verder
gaan.
En langzaam verdwijnt je levenslicht.
En voorgoed doe jij je ogen toe.
Met een lach zoals jij me heb geleerd.
Vaarwel mijn grootste vriend.
Ik wens jou de massel toe.
2005
