Ik liep vandaag, sinds lange
tijd een kerk binnen.
En nam plaats op een bank
achterin.
Als een nietig klein mensje
zat ik daar, stil en in gedachten
verzonken, alleen in die grote
kerk.
Toen plotseling door de ramen
het zonlicht begon te spelen.
Een bonte pracht aan kleuren
speelde door de kerk.
Plotseling begon ook het
kerkorgel te spelen.
En een vrouwelijke sopraan
viel in.
Het ave maria klonk door de
kerk.
Stil genietend en vol bewondering
heb ik zitten luisteren.
Naar het spel van orgel en mens.
En het wonderbaarlijke schouwspel
van de zonnestralen door de glas en
loodramen.
Binnen in mij voelde ik, terwijl ik dit
mocht aanschouwen een innerlijke
rust.
Dankbaar dat ik dit mocht meemaken
Heb ik een kaarsje aangestoken bij
het mariabeeld.
En met een rijk gevoel liep ik daarna
de kerk uit.
Vasthouden dat gevoel! Dat is levenskunst.