Zoveel jaar gestreden in een gevecht
die ik toch niet kon winnen.
Ook al begreep ik je achtergrond,
en was ik de gene die onvoorwaarlijk
achter je stond.
In jouw strijd ben je mij gaan vergeten.
Maar hoe vaker ik het zei.
We zijn wel met twee, maar ik voel me
alleen.
Je zette je af en wees juist mij daarmee
af.
En in die strijd was jij de gene die het begaf.
Na al die jaren zijn we nu echt ieder apart
en alleen.
Maar weet mijn tijd van wenen is voorbij.
Voor mij geld nog een ding.
Ik mag weer mezelf zijn.
En ergens is er iemand die op mij wacht.
Die net als ik ook, naar echte liefde smacht.
Voor de gene die mij begrijpt.
Strek ik mijn armen uit.
Om die gene vast te houden.
Teder zachtjes te strelen.
De kans om liefde te geven.
Maar die het ook mij zal geven.
Ach zo droom ik al jaren voort.
Met niemand in de buurt die me
hoort.
27-01-05.
