Het huis word steeds leger.
Net alsof langzaam het
leven er uit verdwijnt.
Met een raar en onwennig
gevoel verplaatsen we ons
door jou huis.
Met de wetenschap je komt
hier nooit meer thuis.
Je verblijft voorgoed in een
verpleegtehuis.
Ontwennig spitten we door
jou spullen heen.
Het meeste verdwijnt in dozen.
Voor jou veel waard omdat je
het al vele jaren heb bewaard.
Bij ons rijst soms de vraag
waarom heeft ze dat nou weer
bewaard.
Een zak vol elastiek, of vol
met touwtjes en linten.
Dan weer papiertjes vol met
geheugensteuntjes omdat je
al veel langer van alles vergeet.
Een bord, geborduurde kleed,
een schoenedoos en een
fotoboek vol met foto´s van jou
en pa samen.
Wij, ieder apart of ons allemaal
samen.
Ach achter alles schuilt wel een
verhaal.
Van een ver verleden to het
heden.
En stilletjes ontleed ieder voor
zich het verleden.
Langzamerhand word ook het
ouderlijk huis.
Emotioneel steeds leger.
