Nachtelijke ontmoeting.

Op mijn geliefde plekje in de duinen.
Viel in het avondduister de stilte in.
Langzaam in al hun pracht
verschenen de sterren van de nacht.

Flonkerden hun pracht over
de donkere oneindigheid
van de zee.
Duister groen van de duinen
in mijn rug.
Sluimerig stil, een zachte wind
die me enigzins verkild.

Enkel de wind die zich bewoog.
Glinsterend als hij neerstreek
over de golven van de zee.

Stil mijmerend staarde ik over dit alles uit.
Genietend van deze diepe rust.
Maar van binnen in mijn ziel bewust,
Dat wind, zee en sterren tesamen kwamen.
En ik in mijn eentje in de duinen verdween.